Muzyka flamenco jest silnie związana z rytmem, który tworzą gitara, klaskanie dłonią – , strzelanie palcami – pitos, stepowanie i uderzenia obcasami. Gitara flamenco może akompaniować śpiewowi i tańcowi, ale rozwinęła też własną technikę, obejmującą m.in. rasgueado, paseo (pasaże melodyczne) i falsety między zwrotkami śpiewu.
Historia thumb|Café cantante na fotografii wykonanej przez Historycznie flamenco rozwijało się w środowiskach ludowych i romskich południowej Andaluzji, zwłaszcza w rejonie Sewilli, Kadyksu i Jerez de la Frontera. W XIX wieku wielkie znaczenie dla popularyzacji flamenco miały , czyli lokale z muzyką i śpiewem, w których sztuka ta zaczęła przyjmować bardziej profesjonalny i sceniczny charakter. Ten rozwój przyniósł wykonawcom większą widoczność i możliwość zarobku, ale zarazem wywoływał krytykę związaną z teatralizacją, komercjalizacją i oddalaniem się od dawnych praktyk środowiskowych. W XX wieku flamenco ulegało teatralizacji i komercjalizacji, było kształtowane przez radio i film, odradzało się dzięki konkursom i festiwalom, a pod koniec stulecia wchodziło w obszar rozbudowanych form scenicznych oraz fuzji stylistycznych. Manuel de Falla i Federico García Lorca należą do postaci, które przyczyniły się do refleksji nad wartością flamenco i do prób ochrony jego głębokiej, andaluzyjskiej tradycji.