Henry jednak przegrał, a Morse skorzystał rozwiązań Henry'ego i skopiował je do swojego modelu telegrafu, który potem opatentował.

Jesienią 1835 r. Morse zademonstrował prototyp swojego telegrafu rejestrującego z przesuwającą się taśmą papierową. Składał się on z jednoczęściowego ogniwa i prostego elektromagnesu. W 1836 r. wiadomości nim przekazywane docierały jedynie na krótkie odległości (do około 12 m). W zimie 1836/37 Morse zademonstrował swój prototyp Leonardowi Gale’owi, profesorowi chemii na Uniwersytecie Nowojorskim, gdzie Morse wykładał malarstwo. Gale znał wówczas prace Josepha Henry'ego nad transmisją elektromagnetyczną. Bazując na tej wiedzy, Gale wskazał Morse’owi kilka możliwości ulepszeń i zalecił mu zapoznanie się z literaturą naukową pióra Henry'ego z 1831 r. Po tych poprawkach Morse i Gale mogli już przekazywać wiadomości na odległości do 16 kilometrów.

We wrześniu 1837 r. Alfred Vail, student Uniwersytetu Nowojorskiego, był świadkiem demonstracji pracy telegrafu. Morse zgodził się na współpracę z Vailem. Dzięki znajomościom ojca Vaila udało się zdobyć dodatkowe fundusze na kontynuowanie prac.