3) pośrednik.
Przekonanie o ludzkim mimetyzmie pojawia się już w starożytności m.in. u Platona i Arystotelesa, jednak według René Girarda nie było ono przez nich dość kompletnie opisane i nie oddawało w pełni problematyki tego zagadnienia. Z antropologicznego punktu koncepcja ta głosi, że człowiek jest istotą, w której życiu uwidacznia się zdolność do naśladownictwa. Wpływa to na różne strefy jego życia, w tym również na jego pragnienia, które są podyktowane poprzez wybory innych.
Wszelki konflikt, rywalizacja i współzawodnictwo mają zatem swoje źródło w pożądaniu mimetycznym (rywalizacji mimetycznej), które ostatecznie osiąga destrukcyjne stadia konfliktu zarówno między jednostkami, jak i grupami społecznymi wymagającymi od nich obwiniania kogoś lub czegoś w celu rozładowania konfliktu za pomocą mechanizmu kozła ofiarnego. Niezdolni do brania odpowiedzialności lub angażowania się w autorefleksję, aby rozpoznać swoją część w konflikcie, ludzie indywidualnie i międzyplemiennie jednoczą się, aby rozładować konflikt, poprzez zamordowanie króla lub tego, kto wydaje się mieć najmniejsze poparcie w sporze, a następnie dostrzegają, gdy ta osoba umarła. Mniejsza ilość stresu prowadzi do tego, że w końcu myślą o obalonym martwym królu jako o bogu, czyli deifikacja lub uświęcenie.