Jesteśmy jednocześnie podmiotami i przedmiotami pragnienia mimetycznego, które według francuskiego myśliciela istnieje w każdym z nas, dlatego też nasza autonomia staje się ograniczona, a wybory nie są do końca wolne.
Girard twierdzi, że uczucia związane z nienawiścią, zawiścią czy zazdrością, które towarzyszą rywalizacji łączą się z doświadczeniem „niekompletności” ludzkiego istnienia. Porównywanie się podmiotu do innych ludzi tworzy iluzję, która ma dramatyczne skutki dla jego dalszych losów. Dotyczą one przede wszystkim tego, co podmiotowi jawi się jako szeroko rozumiana „jakość życia” (wyższy status społeczny, dobrobyt, przychylność losu). Wówczas dostrzegalne jest to, że inni ludzie posiadają wiele dóbr, które są dla niego czymś nieosiągalnym. Wszystko to sprawia, że w podmiocie rodzi się frustracja i uczucie wewnętrznej „pustki", widząc że osoby znajdujące się wokół niego są w stanie „cieszyć się pełnią istnienia”. To wszystko w konsekwencji nasila poczucie „wstrętu do własnej substancji”. Celem staje się pokonanie rywala w aspekcie ekonomicznym czy politycznym, co w tym kontekście staje się symboliczne.