thumb|240px|Grób Mariana Danysza na warszawskim cmentarzu Wojskowym na Powązkach
Marian Danysz (ur. 17 marca 1909 w Paryżu, zm. 9 lutego 1983 w WarszawiePolski wkład w przyrodoznawstwo i technikę. Słownik polskich i związanych z Polską odkrywców, wynalazców oraz pionierów nauk matematyczno-przyrodniczych i techniki. Tom 1. A–G, wyd. Warszawa 2015, s. 310–311 (biogram autorstwa Andrzeja Kajetana Wróblewskiego).) – polski fizyk doświadczalny, współodkrywca (wraz z Jerzym Pniewskim) pierwszego hiperjądra (1952) i stanów izomerycznych hiperjąder (1962), profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk; w 1962, 1965 i 1967 nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki.
Życiorys Był wnukiem Jana Danysza i synem Jana Kazimierza Danysza. W 1928 roku ukończył Państwowe Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, następnie podjął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Równocześnie od 1930 pracował jako wolontariusz w Pracowni Radiologicznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego kierowanej przez Ludwika Wertensteina. Tam odkrył w 1934 razem z Michałem Żywem nowe izotopy promieniotwórcze fluoru i skandu. W latach 1936–1937 pracował w Instytucie Radowym, w latach 1937–1939 w Państwowym Instytucie TelekomunikacyjnymJanusz A.