19 września 1713 r. wydał on akt, sankcję pragmatyczną, w którym anulował akt ojca z 1703 r. i ustalił, że jego córki będą miały pierwszeństwo przed córkami brata. W momencie wydania sankcji miała ona teoretyczne znaczenie, ponieważ Karol nie posiadał jeszcze dzieci. W latach 1716–1724 urodziły się Karolowi trzy córki i syn, ale wieku dorosłego miały dożyć tylko dwie córki. Gdy szanse na uzyskanie męskiego dziedzica zaczęły maleć, Karol zmusił przedstawicieli swoich krajów dziedzicznych do uznania sankcji, co doprowadziło do umocnienia związków między krajami habsburskimi (1722–1723).
Sankcja pragmatyczna została przyjęta przez stany całej monarchii oraz uznana przez większość państw europejskich: Hiszpania (1725); Rosja (1726); Prusy (1728); Wielka Brytania i Holandia (1731); Hanower (1732); państwa Rzeszy Niemieckiej (1732); Saksonia (1733) w zamian za poparcie w wojnie o sukcesję polską; Francja (1738) w zamian za uzyskanie LotaryngiiMieczysław Skibiński, Europa a Polska w dobie wojny o sukcesyę austryacką w latach 1740-1745, Kraków 1913, t. 1, s. 148..