Twórczość poezja z wczesnego okresu określana mianem daruma-uta (pejoratywne określenie poezji zen) – ze względu na jej zawiłość i trudność w zrozumieniu eksperymenty z poezją – rozszerzenie tematyki wierszy waka – włączenie tematów z poezji chińskiej (np. niepoetyckie zwierzęta typu owce, niedźwiedzie, małpy); wiersze zaczynające się na kolejne znaki kany (zapożyczone słowa z jęz. chińskiego, terminy buddyjskie) → udowadnia, że słowa obcego pochodzenia nie psują lirycznego piękna waka; 33 wiersze zaczynające się od pierwszych słów wierszy mnicha Sōseia umieszczonych w Kokinshū, wszystkie o tematyce jesiennej w późniejszym okresie twórczości wiersze zgodne z głoszonymi teoriami, konserwatywne spojrzenie na poezję, elegancja, ucieleśnienie ideałów yōen ("eterycznego piękna", "ulotnego czaru") i ushin ("z głębi serca", "z uczuciem"), podziwiany za umiejętność tworzenia atmosfery zmysłowości i tajemniczości, nieuchwytnego piękna yūgen ("tajemnej głębi", "piękna tajemnicy przemijania") wprowadzenie sposobu obrazowania oddziałującego bardziej na uczucia niż rozum częste stosowanie honka-dori (rozbudowanej adaptacji słynnego wiersza, sprytnej imitacji) z klasycznych dzieł zawartych w zbiorach, jak: Kokin-shū, Man’yōshū, czy również z monogatari, np.