Od niedawna dostępna jest także kapsułka OMOM. Można ją dezaktywować w miejscach mniej interesujących i wzbudzać w miejscach istotnych. Do podglądu w czasie rzeczywistym można użyć specjalnego pilota, bez konieczności podłączania pacjenta do stacji roboczej. Dzięki takiemu sterowaniu kapsułką łatwiej i szybciej można diagnozować, ponieważ interpretacja 20 000 zdjęć jest mniej czasochłonna niż 50 000.
Dostępne są również inne modele kapsułek: EndoCapsule (japońska) i Miro (koreańska). Wszystkie dopuszczone są do użytku na terenie Unii Europejskiej, część z nich ma też dopuszczenie Agencji Żywności i Leków do stosowania na terenie Stanów ZjednoczonychRami Eliakim: Video Capsule Endoscopy – where will we be in 2015? „Gastroenterology”, 2010, 139, s. 1468–80.
Przebieg badania Pacjent połyka kapsułkę, a ta, przesuwając się przez przewód pokarmowy dzięki naturalnym ruchom perystaltycznym, fotografuje wnętrze jelita cienkiego, po czym zostaje wydalona w sposób naturalny. Starsze kapsułki wykonywały jedynie dwie fotografie na sekundę, czyli łącznie od 50 do 60 tysięcy zdjęć podczas ośmiu godzin trwania badania. Dane z kapsułki są na bieżąco przekazywane za pomocą nadajnika do rejestratora danych, umocowanego na brzuchu pacjenta.