W Mezopotamii, pod władzą Sasanidów, doszło do rozkwitu nestorianizmu – nestorianie utworzyli potężny Kościół Wschodu z własnym patriarchą, całkowicie odcięty od Wielkiego Kościoła, liczący w okresie swego rozkwitu setki diecezji i miliony wiernych na przestrzeni od Mezopotamii do Chin. Jego spadkobiercami są istniejące do dziś: Kościół asyryjski, Kościół chaldejski i Kościoły wschodnie (które wyparły się doktryny Nestoriusza) oraz Starożytny Kościół Wschodu. Rzeczywiście, od końca VI wieku podstawą nauki tych Kościołów nie jest doktryna nestoriańska w formie, którą nadał jej sam Nestoriusz, lecz raczej we wcześniejszej postaci, opartej na pismach Teodora z Mopsuestii i zmodyfikowanej przez jednego z doktorów Kościoła nestoriańskiego Babaja Wielkiego. Tym niemniej podstawowe założenia teologii tego Kościoła nadal są nestoriańskie.
Zobacz też
Dogmat o Bożym Macierzyństwie Najświętszej Maryi Panny ksiądz Jan
Przypisy
Bibliografia Ignacy Bieda SJ, Chrystologia Ojców w: Słownik wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa, oprac. Jan Maria Szymusiak, Marek Starowieyski Poznań 1971, s. 424-456.
Kategoria:Chrystologia
Kategoria:Chrześcijaństwo w Bizancjum Kategoria:Kościoły asyryjskie Kategoria:Sobór efeski (431)