Najwyższą strukturą ZWC był „okręg” podporządkowany Wydziałowi.

Celem Związku było przygotowanie poza granicami caratu robót przygotowawczych oraz wytworzenie (zastępu) organizatorów i kierowników technicznych dla przyszłego powstania zbrojnego w zaborze rosyjskim, które miało doprowadzić do niepodległej republiki demokratycznej. Wskazywano na potrzebę połączenia celów społecznych z dążeniem do

Początkowo Związek funkcjonował głównie jako szkoła wojskowa. W listopadzie 1908 uruchomiono we Lwowie niższy kurs wojskowy dla 54 słuchaczy i 10 wykładowców. Pierwszymi wykładowcami byli: Kazimierz Sosnkowski, „Józef”, Stefan Dąbkowski „Stefan” (wykładowca materiałów wybuchowych), Marian Kukiel „Stach” (wykładowca historii i geografii), Mieczysław Trojanowski „Ryszard” (wykładowca organizacji wojska i broni), Jerzy Ołdakowski „Orcio” (wykładowca nauki o broni), Jan Gorzechowski „Jur” (wykładowca nauki o broni), Kazimierz Możdżen „Kinto”, Władysław Sikorski „Władek”, oraz dwóch nieznanych z nazwiska. Latem 1910 uruchomiono szkołę w Krakowie, której komendantem był Henryk Minkiewicz.