W listopadzie 1908 Związek liczył 64 członków. Rozrost nastąpił w 1909 gdy powstały komórki w Krakowie, Borysławiu i Brzeżanach. W czerwcu 1909 związek zrzeszał 147 członków, z czego 105 we Lwowie, 36 w Krakowie i 6 w Borysławiu. W 1910 liczył 219 członków.
W lipcu 1909 na I Zjeździe ZWC osłabiono współpracę z PPS, oraz załagodzono radykalne postulaty społeczne. Organizacja przejęła trwałe wzorce i strukturę. Najniższą była sekcja złożona początkowo z sześciu a potem ośmiu członków na czele z chorążym. Dwie sekcje tworzyły pluton, na czele którego stał podporucznik. Cztery plutony tworzyły kompanię dowodzona przez kapitana. Zebranie – najwyższą władzę – przekształcono w Radę Główną ZWC, w której zasiadali oficerowie i ogół słuchaczy kursu wyższego. Wyższy kurs wojskowy ukończyło 67 członów Związku, otrzymując odznakę – znak oficerski „Parasol”.
Organizacja rozrosła obejmując najpierw Galicję, miasta Europy zachodniej, potem obszar Królestwa Polskiego i zabór pruski. Jej komórki powstały nawet na terenie Rosji, obejmując zaborze rosyjskim w 1912 ok. 300 członków. W 1909 kierownictwo Związku objął formalnie Józef Piłsudski.
Związek zorganizował kilka tajnych szkół podoficerskich i oficerskich.