Słuchaczy rekrutowano głównie spośród młodzieży akademickiej.

W 1910 powstały będące pod wpływem Związku organizacje jawne: Towarzystwo „Strzelec” w Krakowie i Związek Strzelecki we Lwowie, będące faktycznie organizacjami przysposobienia wojskowego.

W 1912 Związek liczył 700–800 członków. Do 1911 w skład Wydziału wchodził przedstawiciel OB PPS Mieczysław Dąbkowski. Jednak wskutek sporów ustąpił on, zaś w PPS doszło do podziału i wyodrębnieniu się grupy PPS Opozycja, protestującej przeciw Piłsudskiemu wspierającemu działania Związku w opozycji do Wydziału Bojowego PPS.

W tymże roku 1912 dokonano reorganizacji. Na kolejnej Radzie Głównej ZWC, zlikwidowano kolektywny Wydział a powołano Komendanta Głównego – Józefa Piłsudskiego i Szefa Sztabu Głównego – Kazimierza Sosnkowskiego. Przy komendancie działała Rada Przyboczna Komendanta ZWC Pod ich komendą były Związek Strzelecki oraz Polskie Drużyny Strzeleckie. W 1914 Związek liczył 7239 członków, stanowiąc kadry tworzonych Legionów Polskich.

Upamiętnienie 27 czerwca 2008 r. Sejm RP, przyjął uchwałę „w sprawie upamiętnienia 100. rocznicy powstania Związku Walki Czynnej”, o treści:

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ugrupowania nurtu piłsudczykowskiego Kategoria:Lewica narodowa Kategoria:Polskie organizacje paramilitarne