Kluszewski kierował teatrem do roku 1830, kiedy to władze miasta mianowały Jana Miroszewskiego na dyrektora. Stary dyrektor zażyczył sobie tak wysokiej ceny za wynajem, że nowy antreprener (według ówczesnej nomenklatury dyrektor) był zmuszony zaadaptować opuszczony kościół Św. Urszuli dla potrzeb teatru. Istniejące sale teatralne były zbyt małe, a ich wyposażenie – zbyt biedne; poza tym zajmowały je głównie amatorskie trupy. W Krakowie istniało także parę sal balowych, na których pokazywano sztuki podczas bankietów. Jednym z najbardziej znanych jest Pałac Saski otwarty w 1803 roku.
W mieście pilnie trzeba było zbudować teatr. Miejscowy architekt Sebastian Alojzy Sierakowski w latach 1816–1820 stworzył wiele różnorodnych projektów, m.in. budynku, który miałby stać na Rynku Głównym i być połączony z Wieżą Ratuszową, lub na Placu Szczepańskim w miejscu zniszczonego kościoła Św. Szczepana. Jego projekty były utrzymane w klasycznym stylu z monumentalną fasadą. W podobnym stylu swoje propozycje przedstawili inni architekci, np. Feliks Radwański jr. i Feliks Księżarski. Władze jednak nie mogły sobie pozwolić na tak drogą inwestycję i bardzo chętnie wykorzystały okazję, gdy spadkobierca Kluszewskiego oferował sprzedaż teatru.