Do tego dokupiono jeszcze jeden dom i zatrudniono Karola Kremera oraz Tomasza Majewskiego, aby przebudowali teatr. Budynek, otwarty 1 stycznia 1843 r., znów był jedynym teatrem w mieście. Istniało także kilka amatorskich teatrów, jednak ich sale były raczej w kiepskim stanie, podobnie jak w letnich teatrach (Ogród Angielski, Ogród Strzelecki). Powstało także kilka drewnianych aren cyrkowych, np. na ul. Wielopole, która była w użytku do 1913 r.
Taki stan rzeczy był bardzo niesatysfakcjonujący. Miasto miało dużo większe ambicje w stosunku do architektury i teatrów. Jedna z najlepszych trup, pod kierownictwem Hilarego Meciszkowskiego, potem Stanisława Koźmiana, grała tutaj. Nic dziwnego, że w latach 70. XIX w. budowa nowego teatru była bardzo pożądana. Decyzję o budowie dodatkowo przyspieszył tragiczny pożar w wiedeńskim Ringtheater w 1881 r. Okazało się, że zabezpieczenia przeciwpożarowe w krakowskim teatrze także są złe. Zewnętrzne schody poprawiono, jednak było to tylko tymczasowe rozwiązanie. Władze ciągle opóźniały budowę, bojąc się dużych wydatków. Dopiero gdy Karol Kruzer, posiadacz sporych włości na Podolu, nakazał w swoim testamencie przeznaczyć część majątku na budowę nowego teatru w Krakowie, można było przedsięwziąć bardziej konkretne czynności.