Podczas ataku japońskiego na Pearl Harbor 7 grudnia 1941 r. USS „Oklahoma” został trafiony dziewięcioma torpedami w lewą burtę ok. godziny 8.10 (w tym samym mniej więcej czasie eksplodował pancernik USS „Arizona”), przy czym pierwsze pięć torped uderzyło w czasie krótszym niż minuta i 10 sekund. Kolejna, dziesiąta torpeda przeszła pod dnem i detonowała w zetknięciu z nabrzeżem. Podmuch eksplozji nieznacznie uszkodził fragment prawej burty „Oklahomy”. Na skutek bezpośredniego, bardzo szybkiego uderzenia 9 torped w jedną burtę, nieprzygotowany do walki okręt (status Z) przewrócił się do góry dnem, grzebiąc w swoim wnętrzu 400 osób z załogi liczącej ponad 1300 ludzi. Przyczyną zatonięcia był fakt, że wszystko wydarzyło się zbyt szybko. Pomimo doskonałego podziału grodziami i skutecznego systemu ochrony przeciwtorpedowej, po niemal jednoczesnym uderzeniu pierwszych pięciu torped nie było czasu na szybkie kontrbalastowanie i kolejne torpedy uderzały już w górne partie burty, gdzie woda mogła rozlewać się o wiele swobodniej poprzez włazy, rury komunikacyjne i przewody wentylacyjne.