Do 1959 pracował na tymże Uniwersytecie w Instytucie Germanistyki na stanowisku asystenta i redaktora naczelnego czasopisma studenckiego. Od 1959 był pisarzem niezrzeszonym (freier Schriftsteller). Zaangażował się politycznie po stronie rządzącej w NRD lewicy. W latach 1974–1979 działał w Berlinie jako członek władz okręgowych Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED), 1981–1990 był posłem Izby Ludowej NRD (Volkskammer der DDR), członkiem Komitetu Centralnego SED (1986–1989). Po roku 1990 należał do PDS (Partei des Demokratischen Sozialismus) i do partii Lewica (Die Linke).

1978–1985 piastował stanowisko przewodniczącego Związku Pisarzy NRD. Wykluczał ze Związku niepokornych pisarzy, w tym Stefana Heyma. Popierał represje wobec poety i barda Wolfa Biermanna. Odegrał jednak również rolę pozytywną, jako mediator pomiędzy literackimi dysydentami a partyjnym „betonem”.

W połowie 1990 roku zamieszkał w Prälank Neustrelitz.

W 1967 został laureatem Nagrody Heinricha Manna.