W służbie tego króla spacyfikował prowincje Delfinat i liońską, pobił wojska hiszpańskie dowodzone przez konetabla Juana Velasqueza i odbił Lidze twierdzę La Fère, za co Henryk IV mianował go marszałkiem Francji i nadał mu najwyższe odznaczenie, Order Świętego Ducha oraz powierzył funkcję gubernatora prowincji La Guyenne, którą dotychczas piastowali tylko książęta krwi.
Olbrzymią sławę Ornano zdobył w czasie epidemii zarazy, kiedy osobiście objeżdżał miasto Bordeaux i jego okolice, odwiedzał chorych, pytając się o ich potrzeby i kazał wznosić nowe szpitale. Do tej pory Bordeaux czci jego pamięć, nazwiskiem jego nazwano jedną z piękniejszych ulic miasta.
W końcu roku 1609 Ornano udał się na dwór królewski, by towarzyszyć Henrykowi IV w planowanej podróży do Jülich. By ją odbyć, postanowił się poddać operacji nerek (dręczyła go kamica nerkowa). Wynik był fatalny – w ranę wdała się gangrena i marszałek zmarł po trzech dniach w wieku 62 lat.
Życie prywatne Był żonaty z Marguerite de Flassans z prastarego rodu z Prowansji i miał z nią czterech synów, z których Jean-Baptiste został również marszałkiem Francji.
Zobacz też ród Ornano
Bibliografia Biographie Générale, Tome 38, Paris 1862
Kategoria:Marszałkowie Królestwa Francji Alphonse d’Ornano Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Ducha Kategoria:Urodzeni w 1548 Kategoria:Zmarli w 1610