W 1689 r. Parlament ofiarował koronę Marii. Wilhelm miał być u jej boku jedynie księciem-małżonkiem, ale zażądał tytułu królewskiego (miał ku temu pewne prawo jako wnuk po kądzieli Karola I Stuarta). Parlament wyraził zgodę, ale Wilhelm miał być królem tylko na czas życia Marii (później korona miała przypaść, w wypadku bezpotomnej śmierci królowej, jej siostrze Annie), jednak książę Orański chciał być królem nawet po śmierci żony. W toku debat zaproponowano nawet, aby nie nadawać Wilhelmowi żadnego tytułu, ale na to nie chciała zgodzić się Maria. Ostatecznie Parlament zaproponował koronę obojgu małżonkom.
13 lutego 1689 r. Parlament uchwalił Deklarację praw, której zaprzysiężenie przez Wilhelma i Marię było konieczne, aby mogli objąć tron. Koronacja małżonków odbyła się 11 kwietnia w opactwie westminsterskim. Małżonków koronował biskup Londynu Henry Compton, biskup, który pod koniec czerwca 1688 r. podpisał list do Wilhelma (arcybiskup Canterbury William Sancroft odmówił ukoronowania Marii i Wilhelma, ponieważ uznał detronizację Jakuba II za niezgodną z prawem). W Szkocji Wilhelm i Maria zostali uznani za władców dopiero 11 maja.