Oskarżono o to zwolenników Bryta, choć nie ma dowodów by on sam miał z tym coś wspólnego. Zintensyfikowało to działanie Augustyna w celu oficjalnego potępienia Pelagiusza przez Stolicę Piotrową. Na początku 417 roku Innocenty I publicznie zgodził się z ustaleniami synodów z poprzedniego roku, potępiając Pelagiusza, ale jednocześnie zachęcił aby sam poprosił Rzym o ocenę swoich pism. Bryt odpowiedział na to listownie, ale zanim korespondencja dotarła do Wiecznego Miasta, papież już nie żył. Jego następca, Zozym, unieważnił ustalenia synodów afrykańskich i zrehabilitował Pelagiusza. W odpowiedzi, biskupi afrykańscy ponownie zebrali się na synodzie w Kartaginie i ponownie oskarżyli Bryta o herezję, dokładnie opracowując zarzuty. Wspomógł ich w tym cesarz Honoriusz, który 30 kwietnia 418 roku nakazał wypędzić pelagian z Rzymu. Następnego dnia opinię synodu w Kartaginie potwierdził również Zozym. Pelagiusz zmarł niedługo później, prawdopodobnie w Palestynie.
Nauczanie Pelagiusza Niektórzy teolodzy współcześni zaapelowali o reinterpretację nauczania Pelagiusza z wykorzystaniem jego ocalałych dzieł.