W 1918 r. zakłady wyremontowały pierwszą w odrodzonej Polsce lokomotywę parową serii 308. Do 1920 r. działalność warsztatów została rozszerzona o remonty i naprawy taboru dla przewoźników cywilnych, a w 1922 zmieniono nazwę na Warsztaty Główne I klasy Nowy Sącz. Przedsiębiorstwo, w którym zatrudnienie sięgało 1800 pracowników, podzielono na trzy wydziały: parowozowy, wagonowy i mechaniczny.
W przededniu wybuchu II wojny światowej przeprowadzono ewakuację części personelu i urządzeń warsztatowych do Stanisławowa. Po zajęciu Nowego Sącza przez Niemców zakłady rozbudowano, a w 1944 r. zatrudnienie w warsztatach wynosiło 6000 pracowników. Kilka miesięcy przed wyzwoleniem Niemcy rozebrali i wywieźli większość maszyn i urządzeń oraz zniszczyli około połowy budynków. Część narzędzi ukrytych przez pracowników na terenie warsztatów udało się uratować, dzięki czemu już w dwa tygodnie po wyzwoleniu z Niemców było możliwe ich odgruzowywanie i odbudowa oraz uruchomienie profilu naprawczego.
W 1950 r.