Król Edward VIII Został królem tuż po śmierci króla Jerzego V 20 stycznia 1936. Ojciec w testamencie pozostawił mu prawo do dożywotniego użytkowania rezydencji Balmoral i Sandringham. Następnego dnia po zostaniu władcą złamał protokół, przypatrując się proklamacji swojej osoby jako króla z okna St. James’s Palace w towarzystwie Wallis Simpson. Był pierwszym brytyjskim królem, który latał samolotem – przyleciał z Sandringham do Londynu na posiedzenie Tajnej Rady związane z jego wstąpieniem na tron. Zamawiał taksówki dla Wallis Simpson.
Cieszył się ogromną popularnością w społeczeństwie, które wychodziło z głębokiego kryzysu gospodarczego i wiązało wielkie nadzieje z nowoczesnym i wysportowanym królem. Jego poglądy budziły jednak niepokój rządu, zwłaszcza zażyłe stosunki z ambasadorem III Rzeszy w Londynie, Joachimem von Ribbentropem. Królowi zarzucano także naruszenie konstytucyjnego obowiązku powściągliwości w kwestiach politycznych, kiedy w listopadzie 1936 sytuację bezrobotnych w kopalniach południowej Walii podsumował słowami: Coś trzeba zrobić, by znaleźć dla nich pracę. Możecie być pewni, że zrobię dla was wszystko, co możliwe. Króla oskarżano o dążenia absolutystyczne, którym Edward zaprzeczał. Uchodził za króla często łamiącego sztywne zasady protokołu, co tłumaczył chęcią zmodernizowania monarchii.