Relacje z Aminem W pierwszych miesiącach po rewolucji, Hafizullah Amin i Taraki pozostawali w bardzo bliskich relacjach. Amin określał Tarakiego mianem m.in. „wielkiego myśliciela”, „gwiazdy wschodu” i „wielkiego lidera”, a sam Amin określany był przez Tarakiego jako „prawdziwy uczeń i student”. Amin w późniejszym czasie stwierdził, że stworzył potwora który zbudował kult jednostki porównywalny do kultu Kim Ir Sena. Zdaniem Amina, Taraki stał się zbyt pewny siebie. Walka między Tarakim a Aminem początkowo dotyczyła zwierzchnictwa nad Afgańską Armią Narodową. W tym samym roku Taraki oskarżył Amina o nepotyzm po tym, gdy ten mianował kilku członków rodziny na stanowiska rządowe.

W walce z Aminem mógł liczyć na wsparcie czterech wybitnych oficerów: Aslama Watandżara, Mohammada Gulabzoja, Szerdżana Mazdorjara i Asadullaha Sarwariego. Ci ludzie dołączyli do L-DPA nie z powodów ideologicznych, lecz ze względu na wysokie ambicje polityczne. Rozwinął również ścisłą współpracę z radzieckim ambasadorem w Afganistanie, Aleksandrem Puzanowem, który był niechętny Aminowi. Po powstaniu w Heracie 17 marca 1979 roku, Biuro Polityczne partii i Rada Rewolucyjna wybrały Tarakiego na Dowódcę Rady Obrony Ojczyzny, a jego zastępcą został Amin.