Eugeniusza Dąbrowskiego (1947), który w ciągu następnych dwudziestu lat sprzedał się w liczbie 2 milionów egzemplarzy.
Rosnąca popularność przekładów Nowego Testamentu (w 1957 roku ukazał się też popularny przekład Seweryna Kowalskiego) była odbiciem kolejnego etapu biblijnej odnowy w Kościele katolickim. Datowała się ona od wydanej w 1942 roku encykliki Divino afflante Spiritu, w której Pius XII zachęcał do korzystania z Pisma Świętego w językach oryginalnych. Od 1948 zaczęła się ukazywać francuska Biblia jerozolimska, będąca przekładem nowoczesnym i stawianym za wzór wśród publikacji katolickich.
mały|Opactwo benedyktynów w Tyńcu O planach dokonania nowego przekładu Biblii poinformował we wrześniu 1958 roku na odbywającym się w Lublinie zjeździe teologicznym benedyktyn Augustyn Jankowski. Ponieważ środowisko naukowe KUL nie zdecydowało się na własne tłumaczenie, opactwo tynieckie podjęło się realizacji projektu wspólnie z Wydawnictwem Pallotinum. Jankowski został redaktorem naukowym wydania. Redaktorem wydania ze strony wydawnictwa Pallotinium był ks. Kazimierz Dynarski, który współpracował z Jankowskim i wspólnie podejmowali główne decyzje dotyczące publikacji.