drugie: przekład całkowicie nowy i oparty na językach oryginalnych.
Biblia Wujka przeszła zatem modernizacje językowe, np. wydanie przez Antoniego Szlagowskiego Nowego Testamentu z 1900 roku. W okresie międzywojennym przygotowane zostały dwie modernizacje tekstu Wujka, wraz ze współczesnym komentarzem naukowym. Były to tzw. Biblia poznańska (1926–1932; nie należy mylić z wydaną w 1975 roku Biblią poznańską), oraz Biblia krakowska (1935); nazwy obu edycji pochodziły od środowisk naukowych, w których powstały inicjatywy modernizacji.
Modernizacje Wujka zostały uznane za niewystarczające, a obradujący w 1937 roku I Zjazd Biblistów Polskich zadecydował o stworzeniu nowego przekładu z języków oryginalnych. Przedsięwzięciu temu przeszkodziła II wojna światowa. Według Mariana Wolniewicza, zjazd zamknął epokę Biblii Wujkowej.
Bezpośrednio po wojnie nie podjęto próby tłumaczeń całej Biblii, czego powodem była śmierć wielu biblistów, brakowało w Polsce wystarczająco dużej liczby specjalistów, którzy mogliby się podjąć przekładu, zwłaszcza z języka hebrajskiego. Ukazały się jednak przekłady Nowego Testamentu, m.in.