W halowych mistrzostwach Polski w grze pojedynczej 2-krotnie zdobył trofeum (1963, 1966) i 2-krotnie zostawał finalistą (1964, 1965) oraz 7-krotnie wygrywał w rywalizacji deblistów (1959–1961, 1963–1966).
W przeciągu swojej kariery udało mu się zdobyć tytuł mistrza Polski juniorów w grze podwójnej w 1953 i 1954 roku. W roku 1954 został także wicemistrzem Polski juniorów w grze pojedynczej.
W rozgrywkach drużynowych I ligi z sekcją tenisową KS Warta Poznań zdobył tytuł drużynowego mistrza Polski w latach 1965 i 1970, a w latach 1961, 1964, 1966, 1969 tytuł wicemistrzowski. W 1967 KS Warta Poznań wycofała się z rozgrywek krajowej ekstraklasy na znak protestu przeciwko zawieszeniu Wiesława Gąsiorka przez Polski Związek Tenisowy. W 1976 roku osiągnął triumf z GKS Olimpią Poznań.
Był numerem jeden na liście klasyfikacyjnej PZT w latach 1960–1970.
Odnosił wielokrotnie sukcesy w szeregu turniejach krajowych i zagranicznych m.in. na French Open (w 1967 i 1969 awansował do czwartej rundy), na Wimbledonie i w US Open. W 1967 nie wykorzystał dwóch piłek meczowych w pojedynku o awans do ćwierćfinału w paryskim turnieju wielkoszlemowym podczas meczu z Australijczykiem Owenem Davidsonem. Dwa lata później na drodze do ćwierćfinału stanął Gąsiorkowi kolejny Australijczyk, Tony Roche.