Po przegranej walce ród Minamoto został niemal doszczętnie wygubiony (na rozkaz Kiyomoriego oszczędzono trzech synów Yoshitomo, w tym dwunastoletniego Yoritomo Minamoto).
Po 1160 roku Kiyomori Taira osiągnął niebywałą potęgę, efektywnie kontrolując rząd cesarski i obsadzając wiele stołecznych i prowincjonalnych urzędów swoimi krewnymi. Wydał za cesarza swoją córkę, a jego władza i świetność pałacu były tak wielkie, że czasem określa się lata 1160–1185 okresem Rokuhara, od nazwy siedziby Kiyomoriego. Jako wojskowy, Kiyomori rządził ciężką ręką, stosując postrach i siłę militarną – w 1179 roku osadził w areszcie domowym cesarza Go-Shirakawę. Spowodowało to wzrost opozycji, która zawiązała spisek i po mianowaniu nowym cesarzem wnuka Kiyomoriego, dwuletniego podówczas Antoku, wypowiedziała wojnę.
Przebieg konfliktu Wybuch wojny Narastający sprzeciw wobec dyktatury Kiyomoriego spowodował zawiązanie spisku, do którego włączyli się ocaleni potomkowie rodu Minamoto, mnisi z klasztorów Kōfuku-ji i Onjō-ji (lub Mii-dera) oraz syn cesarza Go-Shirakawy, książę Mochihito. Ten ostatni – zanim spisek został odkryty i okrutnie zdławiony – zdołał rozesłać wici. Mochihito i Yorimasa Minamoto (dotąd znany jako poeta i dworzanin, nie wojownik) musieli uciekać ze stolicy.