Z czasem polityka państwa przeszła do preferowania hodowli wysokiej klasy koni sportowych i Polskę w eksporcie koniny wyprzedziły Rumunia, Bułgaria, Czechosłowacja oraz ZSRR.
W 2002 roku 14 krajów produkujących najwięcej koniny wyprodukowało jej 700 000 ton, z czego ⅔ w sześciu: Chiny Meksyk Kazachstan Włochy Argentyna Mongolia
Spożycie koniny w Europie wynosiło w 2001 roku 153 000 ton.
Właściwości Konie rzeźne dzielą się na dwie grupy: powyżej trzech lat (starsze) i źrebięta (0,5-3 lat). Najlepsze na rzeź są konie ras zimnokrwistych typu ciężkiego, przy czym za smaczniejsze uchodzi mięso koni maści białej i bułanej niż karych i gniadych. Najcenniejszymi częściami są polędwica i rostbef. Konina nie ma pasożytów (włośni). Nadaje się dobrze na konserwy i wędliny, zwłaszcza kiełbasy, szynkę i polędwicę wędzoną.
Mięso końskie ma średnio 75,2% wody (najwięcej w porównaniu z innymi zwierzętami), 20,60% białka (zwykle 20-24%, więcej niż wołowina), 2,67% tłuszczów i 1,01% soli mineralnych. Wartość kaloryczna jest niska i oscyluje wokół 118 kcal na 100 gramów. Duża zawartość wody wpływa na słabą zdolność do przechowywania. Jest najbardziej chudym mięsem i stanowi dobry dodatek mięsny w diecie niskotłuszczowej. Słodkawy smak koniny spowodowany jest stosunkowo wysoką zawartością glikogenu i alaniny.