Neriton, 2003..
Architektura Ostatnie badania wykazały, że kościół powstał w jednej fazie i jego projektantem był jeden architekt (dawniej przypuszczano, że budowa miała dwie fazy). Posiada jedną nawę i dwa trakty boczne. Nawy boczne są dwa razy dłuższe niż nawa główna z prezbiterium po przebudowie z 1902 roku, gdy przebito otwory do nawy głównej – poprzednio mieściły się w nawach bocznych korytarze i cele gościnne. Fasada ma cechy baroku wileńskiego w związku z zastosowaniem uskokowego zwężania się kondygnacji wież i wykroju okien bez obramień. Z barokową szkołą warszawską łączą z kolei kościół detale takie jak półwtopione kolumny w elewacjach i szeroka fasada.
Kościół jest murowany z cegły, otynkowany i podpiwniczony, a dachy pokryto blachą. Wzniesiono go na planie prostokąta, w układzie bazylikowym, z wyższą nawą główną oraz niższymi nawami bocznymi przykrytymi dachami pulpitowymi. Od północy fasadę ujmują dwie kwadratowe wieże. W części południowej znajduje się krótkie prezbiterium zakończone apsydą, nakryte pseudokopułą. Do prezbiterium przylegają pomieszczenia pomocnicze, a w osi południowej fasady znajduje się kwadratowa kaplica Ogrójca.