Przerażony brutalnością buntowników, którzy splądrowali stolicę i wymordowali tysiące jej mieszkańców, Wu Sangui zaprosił Mandżurów do pomocy w tłumieniu powstania. Połączone siły armii Dorgona i dawnych żołnierzy dynastii Ming pokonały rebeliantów i 5 czerwca Mandżurowie wkroczyli do zrujnowanego Pekinu.
Przejęcie przez Qing kontroli nad północnymi Chinami w 1644 było niemal bezkrwawe. Lokalne elity z reguły bez oporu zaakceptowały administratorów powiatów przysłanych przez nową dynastię, preferując ich w stosunku do reżimu chłopskich buntowników. Ośmielony tym szybkim sukcesem na początku 1645 Dorgon wydał cesarski edykt nakazujący wszystkim mężczyznom, poddanym Qing, ogolić przód głowy na wzór Mandżurów, a resztę włosów związać w warkocz. Ta fryzura (w chińskim nazywana ) miała pozostać oznaką podporządkowania Mandżurom przez cały okres panowania dynastii, jednak nie przewidzieli oni jakie oburzenie wywoła ich żądanie wśród Chińczyków, którzy uważali swoją tradycyjną fryzurę nie tylko za odzwierciedlenie ich tożsamości kulturowej, ale co ważniejsze, uznawali golenie głów za naruszenie obowiązku synowskiego wobec rodziców, którzy przekazali im swoje ciała.