Balonik ten można rozprężyć poprzez jego wypełnienie mieszaniną soli fizjologicznej i kontrastu pod ciśnieniem do 20 atmosfer (tzw angioplastyka balonowa - POBA - Percutaneous Old Balloon Angioplasty). Aktualnie dodatkowo przez ten cewnik wprowadza się protezę naczyniową, tak zwany stent, który zapobiega ponownemu zwężeniu naczynia (tak zwanej restenozie). Jednak i ta procedura nie zapewnia zniesienia ryzyka restenozy, dlatego coraz częściej stosuje się udoskonalane stenty (np. uwalniające leki), stenty wewnątrzwieńcowe, czy stosuje się cewniki umożliwiające wykonanie aterektomii, czyli usunięcia złogów miażdżycowych z wnętrza naczynia wieńcowego lub rotablację z użyciem diamentowego wiertła umożliwiającego starcie zmian miażdżycowych. Te ostatnie metody są stosowane w przypadku umiejscowienia zmian miażdżycowych uniemożliwiających założenie stentu np. z powodu istnienia zmian w tętnicy o małej (poniżej 2,5 mm) średnicy lub w pobliżu podziału naczyń.
Historia metody Po raz pierwszy w historii zabieg przezskórnej angioplastyki balonowej (POBA) tętnic wieńcowych został wykonany w 1977 roku przez niemieckiego kardiologa i angiologa Andreasa Grüntziga. W Polsce pierwszy zabieg angioplastyki balonowej został wykonany w 1981 w Instytucie Kardiologii w Aninie przez prof. W.