Procedury Proste procedury korekcji wartości p dla analiz etapowych zaproponowali m.in. Pocock, O'Brien i Fleming, Haybittle i Peto, oraz Lan i DeMets. Niektóre z tych metod nazywa się „wydatkowaniem wartości p”, ponieważ w praktyce polegają na proporcjonalnym rozdzielaniu ogólnego, przyjętego ryzyka popełnienia błędu I rodzaju (np. konwencjonalne 5%) na określoną liczbę części.
Należy zaznaczyć, że choć stosuje się niższe nominalne wartości krytyczne w analizach pośrednich, ryzyko popełnienia błędu I rodzaju dla całego badania pozostaje na pełnym poziomie, np. 5%, i tak należy je sprawozdać.
Metoda Pococka Metoda Pococka jest prosta, ale wymaga zaplanowania z góry liczby analiz etapowych. +Przykładowe skorygowane wartości p dla analiz etapowych, przy założeniu że w badaniu przyjęto poziom istotności α=0,05 Liczba zaplanowanych analiz etapowych Analiza etapowa Krytyczna wartość p 2 1 0,0294 2 (końcowa) 0,0294 3 1 0,0221 2 0,0221 3 (końcowa) 0,0221 4 1 0,0182 2 0,0182 3 0,0182 4 (końcowa) 0,0182 5 1 0,0158 2 0,0158 3 0,0158 4 0,0158 5 (końcowa) 0,0158 Metoda Haybittle–Peto Metoda Haybittle–Peto jest bardziej konserwatywna.