W 1940 jednostka ta brała udział w inwazji na Francję, następnie przygotowywano ją do desantu na Anglię. W latach 1941–1942 uczestniczyła w ataku na Związek Radziecki w składzie XIII Korpusu Piechoty, następnie w celu wzupełnień i wypoczynku została przerzucona do okupowanej Francji, aby w 1943 znowu walczyć przeciw Armii Czerwonej. W czasie ofensywy rozpoczętej 12 stycznia 1945 została rozbita na linii Wisły, niedobitki wycofały się na Śląsk. Tam została wzmocniona niedobitkami z 88 i 291 Dywizji Piechoty. Pod koniec kwietnia 1945 została otoczona w Czechach, gdzie żołnierze oddali się do niewoli.
Zbrodnie
Żołnierze Niemieckiej 17 Dywizji Piechoty brali udział w zbrodniach podczas inwazji Niemiec na Polskę w 1939 roku. Pomiędzy 3 a 4 września w miasteczku Złoczew ok. 200 ludzi zostało zamordowanych, zarówno etnicznych Polaków jak i obywateli polskich będących Żydami. Udało się zidentyfikować zaledwie 71 ofiar. Reszta była uciekinierami i ich tożsamość była niemożliwa do ustalenia przez polskie władze po wojnie. Niemieckie władze odmówiły ukarania winnych. Żołnierze 17 Dywizji dokonali również masowego mordu 10 chłopów w wiosce Grojec Wielki 3 września.