O ile pod koniec XIX wieku „Admirał Nachimow” był dość nowoczesnym i silnym okrętem, spotykającym się z zainteresowaniem za granicą, to na skutek rozwoju konstrukcji okrętów i techniki wojny morskiej, na początku XX wieku stał się już przestarzały i nie mógł stawiać czoła nowym krążownikom. Główną jego wadą była niedostateczna ochrona przeciw wybuchom podwodnym, aczkolwiek na „Nachimowie” jako pierwszym we flocie rosyjskiej wprowadzono podłużną przegrodę w siłowni, a także sieci przeciwtorpedowe, których jednak używać można było jedynie na postoju lub w ruchu z minimalną prędkością. W obliczu pojawiających się szybkostrzelnych dział średniego kalibru, istotną wadą była także mała powierzchnia opancerzenia burt (pas na śródokręciu), przez co większa ich część nie była chroniona w żaden sposób. Wkrótce przestarzały i mało wydajny okazał się jego napęd, nie pozwalający na uzyskanie większych prędkości. Jego działa wkrótce również stały się przestarzałe, na dodatek strzelały prochem dymnym.