Do pierwszej dekady XVI wieku całkowicie wyparli oni z rynku hiszpańskie towary importowe. Najwyższy poziom majolika we Włoszech osiągnęła na przełomie XV i XVI wieku.
We Włoszech, Niemczech i Rosji powrócono do technologii produkcji majoliki w 2. połowie XIX wieku w okresie historyzmu.
Rozwój włoskiej majoliki Najważniejszymi ośrodkami zajmującymi się produkcją majoliki w XV i XVI wieku były: Florencja, Faenza, Wenecja, Siena, Deruta, Gubbio, Urbino, w XVII wieku Savona, Castelli. Każdy z tych ośrodków rozwijał swój własny styl zarówno pod względem formy jak i dekoracji. Niezależnie od unikatowej działalności poszczególnych warsztatów można zauważyć jednak wspólne cechy włoskiej majoliki.
Z majoliki wyrabiano przede wszystkim bogato zdobione naczynia, początkowo charakteryzujące się prostą formą i funkcjonalnością. Z czasem zyskały status dzieł sztuki, które stały się elementem dekoracyjnym pałaców, aptek, kosztownymi prezentami i przedmiotami kolekcjonerskimi.
W XV wieku w warsztacie della Robbiów we Florencji po raz pierwszy wprowadzono produkcję rzeźby z majoliki. Rzeźbiarz Luca della Robbia wykonał tabernakulum do kościoła Santa Maria Novella we Florencji. Zaczęły powstawać płaskorzeźby majolikowe, zdobiące elewacje kościołów (portale, fryzy, medaliony) i budynków świeckich.