Dekoracje majoliki W dekoracjach majoliki wyodrębnia się trzy charakterystyczne style: Styl severo (wł. – surowy). Prosta, jedno- lub dwubarwna dekoracja, przeważają motywy późnogotyckie i wczesnorenesansowe, głównie ornamenty. Są to: wici roślinne, jabłka granatu, pawie pióra i pojedyncze postacie ludzkie, następnie arabeska i groteska. Wprowadzony głównie we Florencji na przełomie XIV i XV wieku. Styl compendiario (wł. compendiare – streszczać się). Charakteryzował się oszczędnymi, szkicowymi dekoracjami, zwykle w dwóch lub trzech kolorach (najczęściej błękit kobaltu, pomarańczowy i żółty, czasem zielony). Kontrastowały one z bielą czerepu, pokrytego szkliwem cynowym. Stosowany głównie w Faenzy ok. poł. XVI wieku. Styl istoriato (narracyjny) (wł. istoriati – opowiadający). Barwne sceny mitologiczne, historyczne, biblijne wypełniały całą powierzchnię wyrobu (in pieno). Zapoczątkowany został w Faenzy w końcu XV wieku. W XVI wieku wprowadzono go także w innych ośrodkach głównie w Urbino. Malarzami tego stylu byli zazwyczaj wybitni artyści, a inspiracji szukali w dziełach Rafaela i jego uczniów (wyroby Niccolò Pellipario (znanego jako Nicola da Urbino), Francesco Xanto Avellego, warsztatu Fontanów, Patanazzich).