Na karcie Iv manuskryptu istnieje inna niewyraźna notka własnościowa z XV wieku. Jedno z możliwych odczytań wytartego tekstu to Jois de 7em tilijs. Zdaniem Miłosza Sosnowskiego (2020) można ten zapis zinterpretować jako Iohannis de Septem Tiliis. Według badacza mógłby to być znany skądinąd Jan z Lipan w dzisiejszej Słowacji (po łacinie miejscowość określano jako Septemtiliae), zmarły około 1438–1440, co świadczyłoby, że manuskrypt opuścił Polskę już w XV wieku. Brak jednak innych dowodów przemawiających za tą hipotezą.
W 1827 manuskrypt odkrył w zbiorach klasztoru St. Florian tamtejszy bibliotekarz, ks. , identyfikując go jako cenny zabytek piśmiennictwa polskiego. W tym samym roku pierwszą publiczną informację o odkryciu ogłosił kierownik Biblioteki Jagiellońskiej Jerzy Samuel Bandtkie.
W 1930 rząd polski otrzymał od austriackich zakonników ofertę sprzedaży psałterza. Ostatecznie po negocjacjach psałterz został zakupiony w 1931 za kwotę 70 tys. dolarów amerykańskich i przekazany do Biblioteki Narodowej. Transakcji i przewiezienia manuskryptu dokonał dyrektor Biblioteki Stefan Demby.