Jest to dzieło trójjęzyczne (łacina, polski, niemiecki). Każdy wers zapisany jest w trzech językach – najpierw po łacinie, następnie po polsku i niemiecku (dialekt południowo-wschodni). Wersety poszczególnych wersji językowych oznaczone są kolorowymi inicjałami: zwykle łacińskie – złotymi, polskie – niebieskimi, niemieckie – czerwonymi. Tekst łaciński został zaczerpnięty z Wulgaty. Tekst niemiecki zbliżony jest do Psałterza trzebnickiego i Psałterza Piotra z Paczkowa. Tekst polski wykazuje zależność od pochodzących z XIV wieku odpisów prapsałterzy czeskich: Psałterza wittenberskiego i Psałterza klementyńskiegoRajmond Pietkiewicz, Tradycja rękopiśmienna polskich przekładów biblijnych od XIII do XVI w., Wrocławski Przegląd Teologiczny, 2013 nr 2, s. 32..
Tekst składa się z trzech części: pierwsza, psalmy 1–101 druga, psalmy 102–106 trzecia, psalmy 107–150
Na początku psałterza umieszczony jest prolog, pochodzący z dzieła Ludwika Saksończyka z około 1360.
Zabytek należy do tzw. psałterzy ferialnych – jego układ jest ośmiodzielny, tzn. przeznaczony do odmawiania w kolejne dni tygodnia, zaczynając i kończąc na niedzieli. Zgodnie z tym układem duże inicjały zdobią pierwsze z psalmów świątecznych i ferialnych.