W rządzie Jacques’a Chiraca w 1974 został sekretarzem stanu ds. mieszkalnictwa. Pozostał na tej funkcji też w dwóch gabinetach Raymonda Barre. W jego trzecim rządzie w kwietniu 1978 objął stanowisko ministra handlu i rzemiosła, w lipcu 1979 przeszedł na funkcję ministra zdrowia i ochrony socjalnej, którą pełnił do maja 1981. Ponownie wchodził w skład rządu w obu gabinetach Alaina Juppé jako minister pracy (od października 1995 do czerwca 1997).

Został skazany na karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za finansowanie swojej partii z pieniędzy publicznych. Sprawa została jednak objęta amnestią ogłoszoną przez Jacques’a Chiraca.

W ramach centrowej UDF należał do zwolenników bliskiej współpracy z gaullistami. W 2002 opowiedział się za kandydaturą ubiegającego się o reelekcję prezydenta Jacques’a Chiraca. Po wyborach parlamentarnych przystąpił do Unii na rzecz Ruchu Ludowego.