Osoba – kategoria gramatyczna czasownika określająca, jak podmiot zdania ma się do stanu lub czynności określonej przez orzeczenie.

W języku polskim, podobnie jak w innych językach indoeuropejskich, wyróżnia się trzy osoby: ja, my (mówiący jest wykonawcą czynności) ty, wy (mówiący zwraca się do wykonawcy czynności) on/ona/ono, oni/one (mówiący nie jest ani nie zwraca się do wykonawcy czynności, jest nim osoba trzecia)

W niektórych językach, m.in. w polskim, występuje także forma grzecznościowa.

Obwiatyw W niektórych językach pozaeuropejskich wyróżnia się jeszcze czwartą osobę – obwiatyw, którym wyraża się topikalizację innej części zdania niż podmiot. Przykładowo w języku kri (dialekt z równin – Plains Cree):

Betty neehiyaweew („Betty zna kri”, 3 os. lp.), ale: Betty ohtaawiya neehiyaweeyiwa – formalnie oznacza „Ojciec Betty zna kri”, jednak użycie orzeczenia w obwiatywie oznacza, że zdanie opisuje Betty, a nie jej ojca. Można je zatem przetłumaczyć jako „Betty ma ojca, który zna kri”. W języku kri zdanie to opisuje Betty, jednak jego podmiotem jest ojciec.

Obwiatyw pozwala też ujednoznacznić zdania typu: Zabił go, bo był tchórzem. Użycie zwykłej 3.