W Polsce najwcześniejsze publikacje naukowe, obejmujące również tematykę chiropterologiczną, ukazywały się w XIX wieku. Ich autorami byli m.in. Antoni Wałecki i Kazimierz Stronczyński. Prekursorem współczesnej chiropterologii polskiej był paleontolog i teriolog Kazimierz Kowalski, inicjator systematycznej inwentaryzacji jaskiń i speleologii, zainteresowany początkowo (w latach 50. XX w.) nietoperzami jaskiniowymi i znajdowanymi w tych obiektach kopalnymi szczątkami tych zwierząt. Wiele różnych gałęzi chiropterologii – od faunistyki i ekologii po zoogeografię i ochronę – rozwijał w II połowie XX w. Adam Krzanowski, zarazem zaangażowany popularyzator tej gałęzi wiedzy (m.in. poprzez napisanie książki Nietoperze w popularnonaukowej serii Omega). Przez wiele lat był jedynym polskim przedstawicielem w Chiroptera Specialist Group IUCN. W tym samym czasie etologią i fenologią nietoperzy zajmował się w Krakowie Wincenty Harmata. Andrzej Lech Ruprecht, wieloletni pracownik Zakładu Badania Ssaków PAN w Białowieży prowadził szeroko zakrojone badania faunistyczne, których podstawą było wyszukiwanie szczątków nietoperzy w wypluwkach sów na terenie całego kraju;