Po studiach został zatrudniony w Wojskowym Instytucie Technicznym Uzbrojenia w Warszawie (WITU). Przez kilkanaście miesięcy zajmował się dopracowaniem swojego projektu karabinka KP-32, do projektu wracał też w latach 1935–1936, jednak wszystkich wad nie usunięto i ostatecznie prototyp nie został skierowany do produkcji.
thumb|Karabin przeciwpancerny wz. 35 bywa w zagranicznych publikacjach mylnie nazywany „karabinem Maroszek”, od nazwiska głównego konstruktora Tymczasem w latach 1934–1935 rozpoczął prace nad własnym projektem karabinu przeciwpancernego, ostatecznie przyjętego na stan Wojska Polskiego jako karabin przeciwpancerny wz. 35. Na przełomie 1935 i 1936 roku wykonano serię próbną prototypów nowej broni. Nowatorska konstrukcja inż. Maroszka wyposażona w hamulec wylotowy okazała się nie tylko dużo skuteczniejsza w przebijaniu pancerzy od bardziej tradycyjnych projektów, ale też była o blisko połowę lżejsza. W 1937 rozpoczęto jego produkcję seryjną, która w ścisłej tajemnicy trwała aż do wybuchu wojny.