Dorota z Mątowów (również Dorota z Mątów, właśc. Dorota Schwartze; ur. 25 stycznia 1347 w Mątowach Wielkich w ówczesnych Prusach, zm. 25 czerwca 1394 w Kwidzynie) − wdowa, tercjarka franciszkańska, rekluza, stygmatyczka oraz błogosławiona Kościoła katolickiego (w Niemczech uznawana za świętą).

Życiorys Urodziła się we wsi niem. Groß-Montau (dzisiejsze Mątowy Wielkie), położonej ok. 16 km na zachód od Malborka, w wielodzietnej i religijnej rodzinie jako siódme z dziewięciorga dzieci kolonisty niderlandzkiego Wilhelma Schwartze lub Swartze/ Swarcze/ Swarze (niderl. Bauern Willem Swarte) i jego żony Agaty (1304−1401). Zdaniem Güntera Grassa rodzice Doroty jako Wilhelm i Agata Swarze przybyli z Dolnej Saksonii. Według niektórych źródeł Agata była Polką, a Wilhelm − Niemcem. Została ochrzczona 6 lutego tego samego roku w dzień pamięci patronki św. Doroty z Cezarei. Zdaniem Jana z Kwidzyna Dorotę ochrzczono dwa dni później: „Pośród tych dzieci była ona siódma, ochrzczona 8 lutego, doskonale wychowana w cnotach”. thumb|240px|Chrzcielnica w Mątowach Wielkich, w której ochrzczono bł. Dorotę. Od najmłodszych lat wiodła życie pokutne. Mając sześć lat otrzymała dar ukrytych stygmatów i chciała wieść życie zakonne.