W środę popielcową 6 lutego 1353 roku Dorota przystąpiła do pierwszej spowiedzi, a w Wielką Sobotę 8 kwietnia 1357 roku − do pierwszej komunii świętej. Jeden z braci Doroty został kapłanem.
W dniu 15 sierpnia 1363 roku, mając 16 lat, po śmierci ojca (ok. 1290−1359) i pod naciskiem najstarszego brata poślubiła starszego od siebie o ponad 20 lat mieszczanina gdańskiego Adalberta/Albrechta/Alberta (Wojciecha) Swertvegera/Swertfegera (w powieści Grassa - Slichtinga), z którym miała dziewięcioro dzieci i zamieszkała z nim w Gdańsku, w kamienicy przy ulicy Długiej pod obecnym numerem 64. Małżeństwo nie było udane. Adalbert niekiedy dopuszczał się przemocy fizycznej wobec Doroty, próbując zmienić jej ekscentryczny tryb życia. Stając się pośmiewiskiem płatnerzy i sąsiadów, mąż usiłował zmienić przyzwyczajenia Doroty i utrudniał jej uczęszczanie na mszę świętą oraz praktykowanie skrajnych ćwiczeń ascetycznych kosztem domowych i matczynych obowiązków.