Sturminfanteriegeschütz 33B – niemieckie działo pancerne oparte na podwoziu działa StuG III.
Historia Po ataku na ZSRR okazało się, że niemiecka piechota nie dysponuje środkiem ogniowym pozwalającym na skuteczne zwalczanie ufortyfikowanych stanowisk ogniowych. Ogień działa 7,5 cm StuK 37 w które uzbrojone było podstawowe niemieckie działo szturmowe StuG III był często nieskuteczny wobec stanowisk ogniowych znajdujących się wewnątrz betonowych fortyfikacji.
Tego rodzaju cele mogły być skutecznie zwalczane przez działa kalibru 150 mm, ale obsługi dział piechoty 15 cm sIG 33 ponosiły duże straty podczas wykonywania tego rodzaju zadań, a wersja samobieżna tego działa (Sturmpanzer I) miała słabe opancerzenie co sprawiało, że była stosunkowo łatwym celem dla obsług broni przeciwpancernej.
W 1942 roku zapadła decyzja o opracowaniu nowego działa pancernego uzbrojonego w działo 150 mm. Miało ono wykorzystywać podwozie czołgu PzKpfw IV, ale nowe działo (Sturmpanzer IV Brummbär) miało być dostępne dopiero w 1943. Postanowiono więc zbudować samobieżne działo na podwoziu innego pojazdu. Uzbrojeniem Sturminfantieregeschütza 33, bo tak nazwano pojazd, miało być ciężkie działo piechoty 15 cm sIG 33 L/11 kalibru 150 mm.