Sad prowadzi ich do muru, który należy do ruin starego zamku. Dziwią się, bowiem w Narnii nie było żadnych ruin. Przekraczają jednak ich mury.
Rozdział 2 – Starożytne ruiny. Dzieci zwiedzają ruiny, do których trafili. Wydają im się one dziwnie znajome. Zbierają jabłka i robią ognisko. Zuzanna znajduje złotą figurkę szachową. Przypomina im ona figurki z ich szachów. Do tego widzą studnię, którą sami kazali wykopać, kiedy byli władcami Narnii. Te i inne szczegóły sprawiają, że dzieci dochodzą do strasznych dla nich wniosków – są w ruinach zamku Ker-Paravel. Nie wiedzą, jak to możliwe. Edmund sugeruje, że skoro w ich świecie, kiedy wraca się z Narnii zawsze jest ten sam czas, kiedy się do niej trafiło, to może w Narnii zawsze kiedy się do niej wraca, czas może być jaki tylko chce. Pozostali przyznają mu rację. Piotr chce zwiedzić starą zbrojownię. Odrzuca z Edmundem wejście do niej i wchodzą tam, pomagając sobie nową latarką Edmunda. Wśród pozostałości po zamkowych komnatach odnajdują swoje artefakty i zbroje. Brakuje tylko rogu Zuzanny, który został przy siodle, gdy opuścili Narnię.