Rozdział 3 – Karzeł. Dzieci postanawiają opuścić ruiny i przepłynąć na stały ląd. Problem w tym, że Edmund nie pływał za dobrze, a Łucja wcale. Nagle zauważają łódź z dwoma ludzkimi żołnierzami. Chcieli oni wrzucić do wody związanego Czerwonego Karła. Zuzanna strzela im z łuku po hełmach, żołnierze uciekają, Piotr wyciąga karła. Przedstawia się on swoim wybawcom jako Zuchon i mówi, że jest posłańcem Kaspiana, który walczy z Telmarami i ich władcą, Mirazem. Widząc broń dzieci podejrzewa, że są oni mitycznymi czterema władcami Narnii, na których spotkanie go wysłano. Ponieważ dzieci niewiele z tego rozumieją, karzeł siada i zaczyna im opowiadać historię księcia Kaspiana.
Rozdział 4 – Opowieść karła. Król Narnii, Kaspian IX zmarł. Władzę po nim przejął jego brat, Miraz. Nowy władca opiekuje się swoim bratankiem, księciem Kaspianem, synem swego zmarłego brata. Miraz rządzi krajem w sposób niezgodny z jej odwiecznymi prawami. Według niego wszelkie mówiące zwierzęta to wymysł wyobraźni, a lew Aslan nigdy nie istniał. Kaspian jednak ciągle wierzy w „Starą Narnię”, do czego przyczyniają się opowieści jego niani. Kiedyś chłopiec, podczas spaceru ze stryjem, wygadał się o tym, że zna te opowieści. Zły Miraz wyzwał go, wygnał nianię i wezwał z głębi Narnii doktora Korneliusa, który zostaje nauczycielem młodego księcia.