mały|Makieta Łunochoda 1 w muzeum w Moskwie Łunochod 1 (ros. Луноход, czyli chodzący po księżycu), (indeks COSPAR 1970-095D) – pierwszy z dwóch bezzałogowych, sterowanych z Ziemi łazików radzieckich przeznaczonych do badań Księżyca. Został dostarczony na Księżyc w ramach misji Łuna 17 17 listopada 1970. Łuna 17 wystartowała z Ziemi 10 listopada, wylądowała w większym, starym kraterze, około 38 km na zachód od krateru Caroline Herschel V, niedaleko przylądka Heraklidesa.
Budowa i wyposażenie Aparatura naukowa pojazdu mieściła się w próżnioszczelnym pojemniku (ze względu na surowe warunki panujące na powierzchni Księżyca) przypominającym kształtem odwrócony podstawą do góry stożek ścięty. Wewnątrz znajdował się komputer pokładowy oraz sterowniki zewnętrznych urządzeń pomiarowych, w tym koparki, wiertarki, anten kierunkowych, dwóch spektrometrów, detektora promieni X, astrofotometru (do pomiarów promieni ultrafioletowych), magnetometru, radiometru, lustra odbijającego promienie lasera i kamer: trzech wąskokątnych umieszczonych z przodu pojazdu i jednej szerokokątnej umieszczonej z boku. Dwie przednie kamery i kamera boczna służyły do uzyskiwania zdjęć panoramicznych, czwarta – ostatnia z kamer służyła wyłącznie do nawigacji. Kamery panoramiczne umożliwiały uzyskiwanie zdjęć stereoskopowych.