Na czas działalności pojazdu w czasie dnia księżycowego otwierano pokrywę komory. Na wewnętrznej ścianie pokrywy znajdowały się panele baterii słonecznych, które dostarczały zasilanie pojazdowi (ładowały baterie akumulatorów podczas dnia księżycowego).
Łunochod 1 był obsługiwany w czasie rzeczywistym przez pięcioosobową ekipę naziemną. Bezpośrednie rozkazy z Ziemi łazik otrzymywał poprzez antenę w kształcie stożka.
Każde z ośmiu kół pojazdu było niezależnie napędzane, posiadało własne zawieszenie oraz układ hamulcowy. Obrzeża wykonano z szerokiej obręczy pokrytej siatką metalową i zaopatrzone w ukośne, wystające żeberka z tytanu. Średnica kół wynosiła 51 cm. Dziewiąte koło – umieszczone z tyłu pojazdu – służyło nie do poruszania, a do precyzyjnych pomiarów przebytej drogi, a także do badania pewnych właściwości mechanicznych gruntu księżycowego. W przypadku awarii któregoś z kół można je było odstrzelić, po czym pojazd mógł kontynuować swą wędrówkę. Pojazd mógł poruszać się z prędkością 1 oraz 2 km/godz., miał 4 biegi, 2 przednie i 2 wsteczne. Przednie koła pojazdu miały tarcze hamulcowe elektromagnetyczne. Pojazd był zdolny do pokonywania stoków o nachyleniu ponad 45° (na gruncie o dużym współczynniku tarcia). Został wyposażony w układy automatyczne, wykonujące nieustannie pomiary kąta pochylenia, oraz obciążenia kół.