Po wojnie Żabotyński został wybrany członkiem parlamentu założonego przez żydowskich osadników w Palestynie. W kwietniu roku 1920 wybuchły wśród Arabów zamieszki sprowokowane aktami bezczeszczenia przez syjonistów powagi święta Nabi Musa oraz aktami przemocy wobec Arabów uczestniczących w uroczystościach. W odpowiedzi, syjonistyczni osadnicy utworzyli Haganę, do której Żabotyński przystąpił. Brał udział w potajemnym dostarczaniu broni dla jej oddziałów. W roku 1921 został wybrany do rady wykonawczej Organizacji Syjonistycznej (obecnie Światowa Organizacja Syjonistyczna). W roku 1923, w wyniku konfliktu z jej przewodniczącym Chaimem Weizmanem w kwestii współpracy z Brytyjczykami (której Żabotyński się sprzeciwiał) ustąpił z tej funkcji. Wtedy też napisał swój sławny pamflet zatytułowany „Żelazny Mur”, w którym twierdził, że skoro cele syjonistycznej kolonizacji Palestyny są sprzeczne z celami Arabów, konieczne jest przytłoczenie ich żydowską siłą militarną („żelazny mur bagnetów”) obecną na ziemiach przyszłego państwa żydowskiego. Ta ekspansyjna strategia rewizjonistów została później przyjęta również przez Dawida Ben Guriona i innych „lewicowych” syjonistów.