Mimo należenia do Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej i pozostawania w strefie wpływów ZSRR, Rumunia uzyskała pewną swobodę w ramach bloku wschodniego w zakresie współpracy gospodarczej z firmami zachodnimi przemysłu maszynowego. Okazało się również, że lokomotywy spalinowe ZSRR nie są optymalne dla górskich tras w Rumunii. W efekcie, przedstawiciele Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego oraz CFR zamówili w konsorcjum trzech firm szwajcarskich pod przewodnictwem Sulzera zaprojektowanie możliwie taniej lokomotywy jednoczłonowej i budowę sześciu egzemplarzy. Firma Sulzer odpowiadała za główny silnik wysokoprężny, Brown Boveri (BBC) za część elektryczną (prądnice i silniki trakcyjne), a SLM Winterthur za część mechaniczną. Umowa obejmowała sprzedaż licencji na produkcję lokomotyw w Rumunii, przewidywanej początkowo w liczbie ok. 40 sztuk, za jednorazową opłatą 2 mln. franków dla każdej z trzech firm konsorcjum. Dla pierwszych 10 lokomotyw Sulzer i BCC miały również dostarczyć silniki i wyposażenie.